6.ขี้เหล็ก

6.ขี้เหล็ก

ชื่อสามัญ : Siamese senna, Siamese cassia

ชื่อวิทยาศาสตร์ : Senna siamea (Lam.) 

ชื่ออื่นๆ : ขี้เหล็กแก่น, ขี้เหล็กบ้าน, ผักจี้ลี้, ขี้เหล็กใหญ่, ขี้เหล็กหลวง

วงศ์ : FABACEAE หรือ LEGUMINOSAE

ลักษณะพฤกษศาสตร์ : เป็นไม้ยืนต้นสูงประมาณ 8-15 เมตร ลำต้นมักคดงอ เปลือกมีสีเทาถึงน้ำตาลดำแตกเป็นร่องตื้น ๆ ตามยาว แตกกิ่งก้านเป็นพุ่มแคบ ส่วนลักษณะของผลขี้เหล็ก มีลักษณะเป็นฝักแบนกว้าง 1.4 เซนติเมตร ยาว 15-23 เซนติเมตร มีความหนา มีสีน้ำตาล มีเมล็ดหลายเมล็ด  ลักษณะของใบขี้เหล็ก เป็นใบประกอบแบบขนนก เรียงสลับกัน ใบเป็นสีเขียวเข้ม มีใบย่อยรูปรี 5-12 คู่ กว้างประมาณ 1.5 เซนติเมตร ยาวประมาณ 4 เซนติเมตร ที่ปลายสุดเป็นใบเดี่ยว ปลายใบเว้าตื้น โคนใบมน ขอบและแผ่นใบเรียบ ลักษณะของดอกขี้เหล็ก จะออกดอกเป็นช่อแยกแขนงที่ปลายกิ่ง มีดอกสีเหลือง กลีบเลี้ยงกลมมี 3-4 กลีบ ปลายมน กลีบดอกมี 5 กลีบ ปลายมน โคนเรียว หลุดร่วงง่าย ก้านดอกจะยาว 1-1.5 เซนติเมตร และมีเกสรตัวผู้หลายเกสร 

สรรพคุณ :

           ใบขี้เหล็กมีแคลเซียมและฟอสฟอรัสสูง ช่วยรักษาอาการตัวเหลือง ช่วยรักษาโรคเบาหวาน  ช่วยเสริมสร้างกระดูกและฟันให้แข็งแรง ช่วยยับยั้งและชะลอการขยายตัวของเซลล์มะเร็ง

         ดอกขี้เหล็กมีวิตามินที่ช่วยบำรุงและรักษาสายตา ช่วยเสริมสร้างภูมิต้านทานโรค ป้องกันหวัด ช่วยทำให้แผลหายเร็วขึ้น

        รากช่วยบำรุงธาตุ ช่วยเจริญธาตุไฟ แก่น ช่วยรักษาวัณโรค ช่วยรักษามะเร็งปอด ปอดอักเสบ มะเร็งลำไส้ มะเร็งกระเพาะอาหาร

ขอบคุณ https://medthai.com

เอกสารอ้างอิง : รองศาสตราจารย์ รุ่งระวี เต็มศิริฤกษ์กุล  ภาควิชาเภสัชพฤกษศาสตร์ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล